Vrouwendag voor meisjes

Het is half 8, iedereen is het huis uit, een gezond maar lekker ontbijt en de krant zorgen ervoor dat ik mezelf op dit vroege uur verwen. Geen verwonderde blikken die mij aanstaren met de vraag op de mond “Vind jij haver dan zo lekker?” Geen nonverbale boodschappen die mij te verstaan geven dat er ook anderen zijn die de krant willen lezen. De radio staat uit, de poes is buiten, dit is mijn moment.

 

Vandaag, 8 maart is het vrouwendag. Het artikel van Liesbeth Van Impe (knappe madam) in het nieuwsblad trekt mijn aandacht en verwoordt precies wat ik nu denk. “Is het nu nog zo hard nodig om vrouwendag te houden? ” En in België houden we dat  zelfs twee keer per jaar (zie blog 11 november).

 

Discussies over de vrouwendag leiden ons nogal vlug naar pro’s en contra’s, naar polen waar niemand echt in zit maar die de clichés versterken. Werkende en niet-werkende vrouwen, vrouwen met of zonder kinderen, vrouwen met of zonder ambitie, vrouwen die enkel zorgen en geven of vrouwen die gezond egoïstich zijn, reislustige vrouwen of vrouwen die optimaal genieten van huis en tuin, gelovige of ongelovige vrouwen, vrouwen met veel vriendinnen of vrouwen die zich liever met mannen omringen, vrouwen die het hef in eigen handen nemen en vrouwen die achter man en kinderen staan, vrouwen met stiletto’s of vrouwen die in alles het grootste confort zoeken, vrouwen die klagen of vrouwen die het beste maken van hun leven, ….

Het leven dat we leiden is grotendeels gebaseerd op keuzes die we zelf maken of maakten. Eens we dat beseffen, is het gemakkelijker om te koesteren, te veranderen of bij te sturen.

 

Een naam voor de grootste gemene deler van de gelukkige vrouw is ‘grotezus’ Grotezussen zijn vrouwen die zin geven aan hetgeen waarmee ze bezig zijn, het beste in zichzelf naar boven brengen en de ander aanvaarden in hun eigenheid. Grotezussen genieten van het leven en bekijken de wereld zoals een meisje, fris en vol verwachting. Grotezussen verspillen geen energie in het maken van vergelijkingen of kwaad worden uit frustratie. Of zoals Liebeth Van Impe in haar titel suggereert “Vrouwenstrijd, strijd onder de vrouwen? Laat elke vrouw haar leven zelf bepalen.”

Laat ons eindigen met een gebed waar we allemaal beter van worden, of we gelovig zijn of niet…

God,

Geef me de kracht om te veranderen wat niet te accepteren is.
Geef me de moed om te accepteren wat niet te veranderen is.
Geef me de wijsheid om het verschil hier tussen te zien.

Morgen is het weekend en dan ontbijt ik samen met mijn gezin.

 

This entry was posted in actualiteit. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>